ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2ο - Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ


Έτσι έζησα μόνος, χωρίς κανένα που μαζί του να μπορώ να μιλήσω πραγματικά, μέχρι
που έξη μήνες πριν, είχα ένα ατύχημα πάνω από την έρημο της Σαχάρας. Κάτι είχε
σπάσει στον κινητήρα του αεροπλάνου μου και, καθώς δεν είχα μαζί μου ούτε μηχανικό, 
ούτε ταξιδιώτες, ετοιμαζόμουν να κάνω ολομόναχος, μια δύσκολη επισκευή. 
Το πρώτοβράδυ λοιπόν κοιμήθηκα πάνω στην άμμο, χίλια μίλια μακριά από κάθε
κατοικημένη περιοχή. Ήμουν πολύ πιο απομονωμένος απ' όσο ένας ναυαγισμένος πάνω
σε σχεδία καταμεσής στον απέραντο ωκεανό. Έτσι, δεν είναι καθόλου δύσκολο να
φανταστείτε την έκπληξή μου όταν τα χαράματα, με ξύπνησε μια παράξενη σιγανή
φωνούλα που έλεγε: 
- Αν έχετε την καλοσύνη... παρακαλώ ζωγραφίστε μου ένα αρνάκι! 
- Ε! 
- Ζωγραφίστε μου ένα αρνάκι... 
Τινάχτηκα όρθιος σαν να με είχε χτυπήσει κεραυνός. Έτριψα και ξανά 'τριψα τα μάτια
μου. Κοίταξα και ξανακοίταξα μ' επιμονή. Κι είδα ένα πολύ παράξενο μικροσκοπικό
ανθρωπάκι που με παρατηρούσε προσεχτικά.


Να το καλύτερο πορτρέτο του που, αργότερα, κατάφερα να κάνω. Όμως, το σχέδιο μου, 
σίγουρα, είναι πολύ λιγότερο γοητευτικό από το μοντέλο. Αυτό δεν είναι φταίξιμο δικόμου. Πολύ είχα απογοητευθεί από τότε που, στα έξη μου χρόνια, οι μεγάλοι μ' έκαναν να
χάσω το θάρρος μου όταν θέλησα ν' ακολουθήσω το επάγγελμα του ζωγράφου, με
αποτέλεσμα να μη μάθω να ζωγραφίζω τίποτε άλλο εκτός από βόες κλεισμένους και
βόες ανοιχτούς.
Κοίταζα κείνη την οπτασία με μάτια γουρλωμένα από την κατάπληξη. Μην ξεχνάτε πως
βρισκόμουν χίλια μίλια μακριά από κάθε κατοικημένη περιοχή. Ωστόσο, το μικρούλικό
μου ανθρωπάκι δεν μου φαινόταν να 'χει χάσει το δρόμο του, ούτε να 'χει πεθάνει από
την κούραση, ούτε από την πείνα ή τη δίψα, μήτε από το φόβο. Σε καμιά περίπτωση δεν
έδειχνε ένα παιδί χαμένο καταμεσής στην απέραντη έρημο, χίλια μίλια μακριά από κάθε
κατοικημένη περιοχή. 
Όταν καμιά φορά τα κατάφερα επιτέλους να μιλήσω, του είπα: 
- Μα τι κάνεις 'δω πέρα; 
Και τότε μου ξανά 'πε ολότελα απλά και ήρεμα, σαν να 'ταν κάτι πολύ σοβαρό: 
- Παρακαλώ σας... ζωγραφίστε μου ένα αρνί... Όταν το μυστήριο είναι καταπιεστικά
εντυπωσιακό, 
δεν τολμά κανείς να μην υπακούσει. Όσο παράλογο κι αν μου φαινόταν να συμβαίνουν
όλ' αυτά χίλια μίλια μακριά από όλες τις κατοικημένες περιοχές, κι ενώ παράλληλα
κινδύνευα να χάσω τη ζωή μου, έβγαλα απ' την τσέπη μου ένα φύλλο χαρτιού και το
στυλό μου. Όμως τότε θυμήθηκα ότι εκείνο που προπάντων είχα σπουδάσει ήταν η
γεωγραφία, η ιστορία, η αριθμητική και ηγραμματική και (μ' ένα κάπως μελαγχολικό
τόνο), είπα στο μικρό ανθρωπάκι πως δεν ήξερα να ζωγραφίζω. 
- Αυτό δεν έχει καμιά σημασία. Ζωγράφισέ μου ένα αρνάκι. 
Καθώς δεν είχα ζωγραφίσει ποτέ μου αρνάκι, έφτιαξα για χάρη του μια από τις δυο όλες
κι όλες ζωγραφιές που ήξερα να κάνω. Ένα βόα κλειστό. 
Κι απέμεινα αποσβολωμένος ακούγοντας το μικρό ανθρωπάκι να μου απαντά: 

- Όχι! Όχι! Δεν θέλω ένα ελέφαντα μέσα σ' ένα βόα. Ένας βόας είναι πολύ επικίνδυνος κι
ένας ελέφαντας είναι πολύ άβολος. Στο σπίτι μου όλα είναι μικρά. Εκείνο που μου
χρειάζεται είναι ένα αρνάκι. Ζωγράφισέ μου ένα αρνάκι.
Τότε το ζωγράφισα


Το κοίταξε προσεκτικά κι ύστερα είπε: 
- Όχι! Αυτό είναι κιόλας πολύ άρρωστο. Φτιάξε μου ένα άλλο. 
Ζωγράφισα πάλι.



Ο φίλος μου χαμογέλασε ευγενικά, αποφεύγοντας μ' επιείκεια να μου κάνει κριτική: 
- Το βλέπεις πολύ καλά... αυτό δεν είναι αρνάκι, είναι ένα κριάρι. Έχει κέρατα... 
Έφτιαξα ξανά τη ζωγραφιά μου. 



Όμως κι αυτή την αρνήθηκε, το ίδιο όπως και τις δυο προηγούμενες: 
- Αυτό είναι πολύ γέρικο. Θέλω ένα αρνάκι που να ζει για πολύ καιρό. 
Χάνοντας τότε την υπομονή μου και, καθώς βιαζόμουν να ξεμοντάρω τον κινητήρα μου, 
σκάρωσα στα γρήγορα τούτο το σχέδιο και το 'σπρωξα προς το μέρος του. 





- Αυτή είναι η κάσα. Το αρνάκι που θέλεις είναι μέσα. 
Ωστόσο, πολύ ξαφνιάστηκα, βλέποντας να φωτίζεται το πρόσωπο του μικρού μου κριτή: 
- Είναι ακριβώς όπως το ήθελα! Νομίζεις πως θα χρειάζεται πολύ χορτάρι αυτό το
αρνάκι; 
- Γιατί; 
- Το σπίτι μου είναι πολύ μικρό... 
- Σίγουρα δεν θα 'χεις πρόβλημα. Σου έδωσα ένα πολύ μικρούτσικο αρνάκι.
 Έσκυψε το κεφάλι του πάνω απ' τις ζωγραφιές:
- Δεν είναι και τόσο μικρό... Μπα... αποκοιμήθηκε... Έτσι έκανα τη γνωριμία με το μικρό
πρίγκιπα. 









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου